Honden- en kattenpsychologe

&

gedragstherapeut “Trust Techniek”

in opleiding

Hoe zal ik mezelf noemen? 

 

 

 

Dat vroeg ik me af toen ik enkele jaren geleden professioneel begon, hondentherapeut? kattenfluisteraar? coach?

 

 

 

Het werd honden-en kattenpsychologe, naar aanleiding van een cursus kattenpsychologie. Maar ook omdat ik er in de eerste plaats wil zijn voor het dier en het zo goed mogelijk wil begrijpen en helpen.

 

 

 

Door de jaren is er enorm veel veranderd op het gebied van onze huisdieren. Ik ben opgegroeid in de tijd dat Martin Gaus op tv kwam en hij tips met ons deelde over beloningsgerichte aanpak.  Alles is ondertussen in een stroomversnelling terechtgekomen, honden worden in scans gelegd om de werking van hun brein te bekijken, er worden allerhande testen bedacht om het gedrag van onze huisdieren te observeren. Wat we 2 jaar geleden wisten over onze huisdieren, moeten we nu alweer bijschaven.

 

 

 

En dat doe ik ook, regelmatig bijschaven, door veel studies te lezen, onderzoekers te volgen en hun boeken te lezen. Maar ook door af en toe met collega’s te brainstormen, of te luisteren hoe zij de hedendaagse kennis implementeren.  Ondertussen ben ik ook gestart met een nieuwe opleiding: Trust Techniek Practitioner, gedragstherapeut Trust Techniek, een Engelstalige cursus met praktijkoefeningen. Als je er zelf een video over wil bekijken, kan dat hier:

 

https://trust-technique.com/inspiration/tt/59

 

Gelukkig komt mijn kennis niet alleen voort uit cursussen en boeken, maar ook door de praktijk van een leven met een bende dieren in mijn eigen huis.  De meeste dieren die we zelf geadopteerd hebben, zijn dieren met een rugzakje of een fysiek probleem, zoals bijvoorbeeld onze kater met ataxie, te zien op de foto hiernaast.

 

 

 

Soms kostte het me flink wat creatief denkwerk om onderlinge problemen glad te strijken. Ik heb ook heel wat aanpassingen in mijn huis moeten aanbrengen, sommigen tijdelijk, anderen definitief en ik weet aan de lijve dat het best veel van een mens kan vergen. Ik heb zelfs een deel van de tuin eens moeten afmaken voor een hondje dat dringend moest opgevangen worden, omdat hij zijn mensen had gebeten. Gelukkig is het met hem allemaal goed gekomen.

 

 

 

Als dan de relaties herstellen en het samenleven weer ontspannen wordt, én we weer van elkaar kunnen genieten, dan is het dat allemaal waard. Zonder mijn bende zou het hier maar stilletjes zijn, ik zou ze niet meer kunnen missen!